içime dönüş...

yoğun, bunalımlı, ikilemli, git gelli iki haftadan, koskoca saniye, dakika ve zamanlardan sonra nefes aldım..cumartesiydi...cumartesi...koştum,duruldum...oturdum,kilitlendim, düğümlendim...ağladım, terledim....hizaya geldim, ayaklarım uyuştu, sırtım ağrıdı, burnum aktı...eğdim başımı, kimsenin yüzüne bakamadım..içime doğdum, içimden çıktım, içimi gördüm...cumartesiydi....nefes aldım..ruhumu bildim, bedenimi..çamurdanlığımı, ulviliğimi.....negatif kütlemi, hacimsizliğimi, arif ve alimliğimi bildim.. bir de, hantallığımı, ağırlığımı, değersizliğimi, iki yüzlülüğümü, maskemi, personamı bildim.. yuttum, yutkundum..dehşete düştüm..koştum,duruldum..elhamdülillah...

içinden çıkamadığım bir haldi..anlamaya çalışmadım..neyi anladığımı, bildiğimi sorgulamadım..ruhuma fısıldanan, kalbimi ürküten yetti...'ol' dedi, o hal oluverdi...yaşayıverdim ben de..güzeldi inşallah...düştüğüm çukur büyüktü,pisti.. o yüzden cumartesi gelmişti...ben bilmiyordum,idrak edemiyordum, umursamıyordum..aynam oldu....cumartesi..

ve pazar..farklıydı..bir kitap, bir minik sohbet, soğuk hava, bir heyecanlı karşılaşma, cenneti hatırlama, bir küçük otobüs yolculuğu, hediye, felsefe...bir kaç saatim..dolu doluydu...sevdim bu mekanı.. illa bir cafe'ye ihtiyaç varsa..kızılay'da kurtuba...

bugün orda da cumartesi mi?

Yeni bir güne uyanmak istemiyordum bu sabah.Zaten bir günün sonuna da ermek istemeyerek akşamlamıştım bir önceki gün. Konuşmuyordum da. Tatsızdım yani. Neden? Bilmiyorum. Öyleydim işte. Tabi bu hal yıkmıştı günlerdir inşa etmeye çalıştığım yeni kalbimin yapısını, ruhumun huzurunu ve aklımın dinginliğini. Ama haklı görüyordum bu gizli isyanımı. Ne vardı ki şu hayatta sevinilecek? Her şey ne kadar da anlamsızdı ve ben ne kadar az önemseniyordum. Çok büyük problemlerim vardı ama kimse bunu bilmiyordu. Hatta bunları hissettiğimi ben bile bilmiyorum. Ruh halime uygun oldukça melankoli dolu bir kitaba sığındım(!). sığındıma şeye bak. bu kafa gönül karışıklığıyla girdiğim yataktan kalkamadım tabi gece...Gece uykusundan kalkanlar, asıl sığınılacak yeri bulanlardı. Halbuki ben saçma bir kitaba sığınmıştım yoktu ihtiyacım gece karanlığında apaçık kendi gösterene. Öyle sanmıştım. Kötü bir uyku uyudum. Geçti gitti. Gecem zevale uğradı,yazılan yazıldı, geçti, gitti. Sabah olduğunda bugünümde hüsranla geçip gidiverecekti. Ama küçük bir şeyi unutmuştum bugün 'cumartesi'ydi...