nihayetinde bir insan***

bir insanım ben işte. çeşitli istek ve isteksizliklerin arasına sıkışmış. hani herkesin olduğu gibi, özlemini çektiği şehirler var bu insanın, bir mekanın kokusu burnunda. biliyor her insan gibi, gitmekle bitmeyecek bu buz kesiği kalp ağrısı. gitsen de, kokusunu çeksen de, kaldırımına oturup, birde ordan seyretsen kendini gökte...güzel gelmeyecek özlemi kadar..

bir insan karşımdaki. severek yediği her şeyin vücuduna yapışıp kalmış olmasından nefret eden. ne kadar önemsemiyormuş gibiyse de kaşına, gözüne şöyle bir bakan..sonra gözünün ta içine bakan...kahverengisindeki çizgileri tek tek inceleyen..ve yine herkes gibi baktığında, kendini kendi gözünde değil de başkasının gözünde görmeyi dileyen.

bir insan içimdeki.içimde kalmış olmasına rağmen insanlığını aşamayan.düşen kalkan. çabalayan, mücadele eden, bazen umursamayan. radikal kararlar alıp, kararlarının hiç de radikal olmadığını farkeden. kendisini başkasıyla kıyaslayan, kıyastan galip çıkma çabasında olup, düşen; kıyastan mağlup çıkıp zaten düşmüş olan.

bir insanım ben. sıradan. hasta olan. istanbula gidebilen arkadaşlarını kıskanan. bazen müziğe kaptırıveren kendini. ruhunu boğduğunu bile bile iyi geldiğini sanarak dinleyen. bazen sohbetlerle dirilen. bunun en iyisi olduğunu bilse de, almak için o iyiliği üstüne, kendiyle cehd etmesi gereken.

bir insanım ben. belki de soğukta hıdırlık tepesinde olmak isteyecek kadar anormal, bir fotoğraf makinesi olmasını isteyecek kadar basit, programlı hayat için pazartesi günlerini bekleyecek kadar normal, oturduğu yerden bir çok kitap okuyup, film izleyerek kültürlü olmak isteyecek kadar saf ve de tembel :)

nihayet. bir insanım. ruhunu doyurmaya çalışan.zikzaklarla, zıtlıklarla, medcezirlerle...

Annem Hasta, Canım İster Pasta :))))

insanın annesinin hasta olması kadar zor bir şey yok herhalde...yani kendin hasta olsan daha iyi..naz yaparsın, bir şeyler beklersin ve annen hasta olmadığı için tüm beklentilerin gerçekleşiverir( tabi söz konusu anne, ömür boyu naz çekmekten tükenmiş bir hal almamışsa henüz). ya da beklentilerini karşılayamıyorsa üzülür en azından, o da sana yeter[yani inşallah yeter :) ].

girizgahtan da anlaşılacağı üzere, annem hasta :) ama neden bu cümlenin sonuna gülen bebek koyuyorum bilmiyorum...bu benim için oldukça zor bir durum...annemin hasta olması, her şeye koşan annemin kolunu bile kıpırtadamııyor olması, ciddi manada acı veriyor bana...bunun yanısıra zor, hasta anneye bakmak...yapayım istiyorum ne istiyorsa, ama hiç de onun istediği gibi olmuyor...bir de zor yani insan nefsine, hasta birine bakmak...Allahtan ki annemin hasta oluşuna sinirlenmektense üzülmeye geçiş yapacak kadar gelişmişim çok şükür :) tabi bu konuda git geller daim...

annem zor bir gece geçirmiş...uyuyamamış...bir annesi olsaydı yanında, o da uyumazdı onunla...ama ona bakan küçük kızı olunca,refakatçisi horul horul uyumuş oldu tüm gece :( ne çok isterdi kimbilir, annesinin yanıbaşında olmasını...ıhlamurunu kaynatıp getirmesini...'dikkat etmiyorsun, hastalığını bile bile her yere koşuyorsun' diye tatlı-sert çıkışmasını..ne çok isterdi, anneannemin o manidar ve her duruma 'cuk' oturan sözlerinden birini, dizinin dibinde duymayı...

kahvaltı yapmadı annem...yattı ,uyuyabilmek için...dışarı çıktım ekmek almaya...ıhlamur gördüm sonra kuruyemişçide, onu aldım..sonra tüm yol boyunca düşünmeye başladım, ne severdi annem? çiçek ekmek! en iyisi çiçek ekmek alayım dedim... fırına giderken, bizim ünlü unlu mamüllerimiz var (adı ümit), ordan da bir simit alayım dedim...ama bunları nasıl bir coşkuyla ve soğukta yapıyorum anlatamam :) tabi simit bulamadım ben de bir sürü poğaça aldım :) amacım çok olması değildi, elim yatkın, az alamıyorum :) eee bi de sonuçta beraber bir brunch yaparız hissiyatı doluyor içime, normal 6-7 tane almam iki kişiye :) ordan çıkıp ekmek aldım ve koşarak geldim.. geldiğimde annem çayın altını yakmıştı çoktan...

velhasılı, annemin hastalığı, ikimize baş başa bir kahvaltıya yol oldu..bu da bana bahane oldu...sonuçta diyet de yalan oldu :D