makro plan, mikro plan...

yorgunum..eve dönerken, dolmuşta uyumamak için kendimi zor tutmuşum..yolda, mutlu olabilmek için gökyüzünü izlemişim,güneşin batışını,dolunayın belirişini..kızıl-gri bulutları..hayaller kurmuşum, eve gittiğimde yapacaklarım üzerine..üstelik öyle çok da istediğim bir şey değil yapacaklarım..şöyle bir eşofmanları çekip, sıcak bir kahve eşliğinde ders çalışmak...ama eve girdiğimde hiçbir şey bana ait değil gibiydi..ama haksızlıktı bu, yani ben bir plan kurmuştum..burası benim de evim..kendime ait en azından bir saatim olmalı, ben şimdi napıcam..ben bir öğrenciyim..ben de onların kızıyım, ilgiye ihtiyacım var..hadi bunları bir şekilde attım kafamdan, daha kötülerini düşünerek..şu düşünce yine yıktı beni..annem babam yaşlanıyor gitgide...şimdi ablamların yaşadığı sıkıntıları büyük ihtimalle ben de yaşayacağım ilerde..ben de sığınmak isteyeceğim annemin evine..ama benim onlara ihtiyaç duyduğum kadar onlar da ilgiye muhtaç olacaklar..çok üzüldüm...saçma belki ama hala üzülüyorum işte..tüm bunların, bu ve benzeri tüm düşüncelerle beraber, ne olursa olsun her şeyin güzel ve mutlu edecek bir yanı vardır dedim yüksek sesle, kendi kendime...

güzellikler,zorluklar vs...

bizim evde öyle pazar günü olduğu belli olmaz.. bize her gün pazar gibidir. babam emekli yaa :) okula gidiyor olmama rağmen bazen ben bile karıştırırım günleri bu evde..çünkü günler, günlerin içindeki saatler çok bellidir.. kolay kolay değişmez öyle..ne biliyim yemek saatinden tut da annemin bir şeyler okuduğu, babamın bilgisayarda oyun oynadığı saatler bile değişmez..bir aksaklık oldu mu akşam mutlaka ve bir an önce telafi edilmeye çalışır....son zamanlarda bu düzen(!)e ben de eklendim ..her gün mutlaka saat sekizden sonra (ki bu annemin okuma,babamın pc saatidir.) elime bir kaç kitap alıp,'anne bi sayı söyle, baba sıra sende..'tarzında tefeül açılımı yaptım...iyi gidiyor, her ne kadar annem kısa oku dese, babam bana sırtı dönük otursa bile :) ama haklarını yemeyim her seferinde 'Allah razı olsun ' diyorlar. eh zaten ben de bunun için yapmıyor muyum :D
güya pazar günümü yazacaktım..yazayım..sıkı bir nefisle mücadeleden sonra yalnız kaldığım evde temizlik yaptım..(yalnızken temizlik yapmak ençok zorlandığım şeylerden biridir bu arada)ablamın fuar teklifi bu süreci hızlandırdı..abimle ne zamandır vakit geçirmiyordum,güzeldi..ablamla gülmek de öyle..annemler geldi sonra..yorgun,aç,üşümüş bir vaziyette..
hayat ne kadar hızlı akıyordu..düşündüm..annemle yemek hazırlarken..bulutlara baktım..hava soğuktu ama öylesine güzeldi ki..tüm gün kaçırdım bir çok güzelliği dedim içimden...buz gibi olmuş burnuma dolan tarhana kokusu..şükrettirdi beni.. rabbi hatırlattı..sofradayken..'tarhana farklı bişi demi..yani mesela ben mantar çorbasını da çok seviyorum ama sanki tarhana içerken ruhum doyuyor,bir şeyler anlıyorum sanki,mantar çorbası sadece''canıma'' hitap ediyor..' dökülüverdi ağzımdan plansızca..öyle miydi gerçekten.. ama hissettiğim buydu..
anneme baktım sonra..ayağında,kendine özen göstermek istediğinde ya da değerli hissetmek istediğinde giydiği eski ev ayakkabıları...ve yorgunluktan düşecekken, o ayakkabıların mutfak fayansındaki sesi..güçlü kadın annem..
babam..heyecanlı..bahçeden domates elma üzüm getirmiş...yemekten sonra eline bi hırka almış..asıldığında iz yapmasın diye bir şey dikiyor.asılacak yer işte..gözleri kanlanmış..babam için hayat zor, bazen anlamsız,sıradan..ama en çok da zor...
onlarla olmak güzel..onlarla yalnız olmak güzel bazen zor...kıymetini bilmek de zor..ama güzel..

'O' VAR...

hangi blog tümüyle anlatır yaşadıklarımı..hangi kalemin gücü yeter içimdeki fırtınalarımı yazmaya....ya kağıt kaldırır mı böylesi acıyı...ya her anım yazılmıyıor olsaydı,kim şahit olurdu gözyaşlarıma...çok yanardım kimse bilmesydi anlık hislerimi...söyleyemediklerimi bilmeseydi kimse incinirdim...Allah biliyor ya diyorum içimden, yeter...O biliyor bir tek, o anlıyor.. Annem değil..Annem 3 çocuk annesi..birini tutayım derken öbürünün gözündeki yaşı silemiyor...bazen görmüyor..farketse elinden bir şey gelmiyor..ben zaten çaresizim...bakıyorum..kimden medet umayım...kimse kimseyi anlayamıyor ki...kalıyorum kendi başıma..yoo kendi başıma değil, Allah var...Allah biliyor ama her eyi..napıyım diyorum, zaten biliyordun her şeyi.. eksiğimle beraber gör her şeyimi..ne yapayım..sen sarmalarsın ancak beni kusurumla... babam değil... babam 3 çocuk babası birine anlayışlı olsa diğerine olamıyor..çocuğunun ağlamasını değil de, sesin komşuya gitmesini önemsiyor...ablalarım gitmiş bu evden çoktan, eski hali belki de tam hatırlamıyorlar.. ya da ne diye üzmeli onları... onlar da hala bu evin kızları... işte böyle Allahım, anlayacağın...çöktüm mü kapına..sürüne sürüne geldim..adama gibi çağırınca gelmemiştim.. şimdi bin tövbeye... bir tek Sen varsın.....