içimde ölen biri var...

bedene bürünmüşlük hali...ruhumun bu dünyada sığdığı yer olarak...ruhun meskeni ya da avamın ta kendisi...

bedene bürünmüşlük hali...sadece etten kemikten olmak...sadece materyalist perspektiflere donuk bir fotoğraf olmak sanki...

bedene bürünmüşlük hali...bir bedene sahip olmak zorunda kalmak...o beden olmak, o bedenin 'ben'leşmesi...tüm 'ben' lerin sonundaki ünlemlerin sesi...

bedene bürünmüşlük hali... var olmak ya da yok olmak tercihi...ne zaman yok olmak daha iyi?

bedene bürünmek, bürünmek işte bir şeye, büründüğünden tiksinerek, büründüğünü gizleyerek...sevmek zorunda olarak hem de... ruh edinmiş bir yer bu dünyada, ya beden şu dünyada yer edinemezse?

...İçimde Ölen Biri Var...

ben ya da biz, bilmem ki...

sandık ki, bizi sürükleyen şu zamansız tipi..

ağlatan, yağmurun usulca inişi,

yüzdeki kızarmalar,Ankara ayazının işi

bilmeli ki hepsi kendi ellerimizle yapıp ettiklerimizdi...

yine ben...

bile bile ölmek ne demektir, bilir misin?

denize, yüzmek için gidip de yüzmemek,

kitabı eline alıp da okumamak,

bavul hazırlayıp da yolculuk yapmamak,

bisiklete binip de pedal çevirmemek,

yatıp da uyumamak,

yürüyüşe çıkıp oturmak,

tokken yemek yemek,

gibi bir şeydir...



böyle yaşayan insan nasıl nefes alır bilir misin?

nefesinden haberdar olmadan...

ya haberdar olanı...

işte böyle çırpınır durur kendince,

yazmak değildir devası, ama yazar durur işte...