karmakarışık bir şey..

kaç gündür, yazayım diyorum hayatımın nadir günlerinden bir kaçını geçirdiğim istanbulu..gökyüzünü,gecesini,yağmurunu....yazayım diyorum,iyice yerleşsin gönlüme duyduklarım,hissettiklerim ve hissedip de kendime itiraf edemediklerim...ve kaç günlerdir yazmak istiyorum, her kelimesini beynime kazımak istediğim kitabı...istanbuldan sonra bir kaç gün başımın ağrısından kurtulamadığımı, yollarda sarhoş gibi yürüdüğümü,daim donuk bir tebessümle gezdiğimi...eski muhabbetlerin beni açmadığını, okuldaki kızları aslında pek de özlemediğimi,okumak da istemediğimi, bir çok güzelliğin beni hiç cezbetmediğini ama bir yandan da hatta aynı 'an' bazılarının beni nasıl içine çekiverdiğini...yazayım diyorum...sonra ağaçları, kuşları,ayı, güneşi, zamanı, insanın olmadığı ve elinin de az ulaştığı ve dolayısıyla kirletmediği şeylerin ne büyük bir şahanelik içinde olduğunu..mustafa ulusoy'a sürekli ''Allah senden razı olsun'' dediğimi...yazayım dedim.. hepsini özet geçtim..ne burnumdaki istanbul havasını daim kılabildim, ne kitaptaki cümleleri beynime nakşedebildim,ne tamamen sıyrılabildim hem sevip hem sevmediklerimden,ne de tamamen bağlanabildim...kapıldım mı bir daha ağaçları raksettiren yele..çekip bıraktı beni yine .. çekip, savurdu..öylece kalakaldım şu 'an'ların akışında...