huzur...

farklı bir hissiyatla karşısındayım bilgisayarın bu kez...nefes alıyorum sanki, evet, şimdi nefes aldığımı hissediyorum...burnumda deniz ayazı yanığı hala..Yine yeniden bir başlangıç, defter aynı olsa da yepyeni bir sayfa...

yazma yeteneğimi iki ayda kaybetmişim sanırım...dopdoluyum ama satıra dökülecek tek kelimem yok..şimdilik..önce kalbimi, sonra zihin ve bilinçaltımı, bana huzur yükleyenle doldurduğumda olacak söylenecek cümlelerim...aynen, içi boş bu insanın çehresini makyajlayıp da insanlara güzel gösterenler gibi, hissiyatlarım O'nun sözleriyle süslenecek...söylediklerim O'nun söyledikleri oldukça dolacak içi boş bu insanın içi....bakanların gördükleri ben olsam da, ben olmayacağım aslında hiçbir zaman, elimden tutup da kaldıranların nuru olacak hep..bileceğim ki iyi görünen yüzüm O'ndan, kötü yanım benden...Utanacağım bu halimden, hep olduğu gibi ama O'nun talebesi olduğumdan daha iyisi olmak için çabalayacağım...Ağlayacağım yine riyakarlığımdan ama yine eteğini bırakmayacak ve O'nun yükünü hafifletmek, gözümüzde gördüğü ışığı söndürmemek için yeniden yeniden yeniden kalkacağım inşallah...İnşallah....

sonsuz ağlama hissiyle yaşıyorum...

her şeyin bir hayal olması hayaliyle.....

Alabildiğine yalan...gecesi, gökyüzü, ışığı, parıltısı, aşkı, rüzgarı alabildiğine yalan...hele kokusu...ya büyüsüne ne demeli,sürükleyişine, gözlerde uyandırdığı mutluluk kıvılcımına...kapılasım var yine de...aldatmacasına aldanısım var hayalin...rüya görmek ne iyi gelirdi şimdi, uyumak ve alabildiğine rüya görmek...gerçek olmasını beklemeden rüya görmek, gerçekleştirme beklentisi,umudu olmadan hayal kurmak, titrek bir mum ışığında, bir denizde mesela ya da semada, hani kaybolduğun neresi varsa orada olmak.... kocaman gerçek bir denizin ortasındaki hayali çakıl taşına oturmak...hayalde yaşamak istiyorum,... başarıyorum da, düşündükçe bunları ve beni buraya yazacak kadar zorladıkça hissiyatım, çevremdekilerin flulaştığını farkediyorum...deli gibi içinde olmak istediğim bir hayale bile odaklanamıyor, kalbim..beynim, bildiklerim, hafızam, deneyim ve yaşantılarım engelliyor gerçeklerle hayallerimi..yine de her şey bir hayal olsun istiyorum, şu yazılar, bu hissiyat, ben ve sevmediğim benliğim, hatta şu blog, yazıyı yazan ellerim, harfler..kurduğum hayal bile hayal olup gitsin...gerçekliğin olmadığı bir yerde, mesela bir ıssız sokakta, serin bir gündoğumunda hatta bu gerçekliklerin de olmadığı bir yerde buharlaşmak istiyorum..buharlaşmışlığımın da hayal olduğunu haykırarak.......

yakınlık....

iyi geliyor başlangıçlar..çoğu zaman korkuyla ama en çok umutla...yüklenmek yeni sorumluluklar ve iyi bir insan, iyi bir kul olabilmek için açılan kapılara yol almak, hiçliğini yok ediveriyor insanın...tutunmak diyoruz ya hani, tutacak bir dal olsa evlilikte, ilişkide, hayatta, işte, okulda...tutunulacak olana ulaştıran zorluklara sarılmak zor gelse de,olacak deniyor, seveceğiz sıkıntıları...severiz diyorum inşallah...

''kalbin ameli aşk''mış, vuruldum bu cümleye...vücuttaki en önemli organ,'et parçası' o ise amelin de en güzeli ona layık herhalde..iş, kabiliyette..sevebilme, aşık olabilme, kul olabilme kabiliyetinde...ne kadar kabiliyetliyim? bilmem başlıyoruz işte...

başlamak deyince, nereden? bilmem, neresinden olursa...belki boyanılması gereken yerlerden, ayrıntılara işleyecek boyanın kaynağını aramaktan...Efendimizin hayat ölçülerinden belki, nasıl da canlanıverdi bugün gözümde, O'nun hayatındaki küçük kesitler...yakınlaşmayı istemek bir adımsa, başlıyorum inşallah....

evet, benim kendimle ufak bir sorunum var...

ufak ama, gerçekten....

kendimi sevmeyecek kadar ufak...

geçer yani, yokmuş gibi...

öyle yaşamıyor muyum zaten..

mecburum, gülümsüyorum :)

sahi neydi adın?

yüzünün yarısı gölgelenmiş, siyahlanmış....ruhunun ayakta olduğu belli; nefesin hala derin, oturuyorsun...özellikle mi böyle bir geceyi seçtin kahkaha kokulu ağıt için?...neyse, dert etme, severim ben böyle geceleri...sokak lambasının ışığına, küçük yıldızların pırıtısına gözünden çenene doğru inen ıslak yola sığınılan geceleri...belli ki sen de seviyorsun...kaldır başını, saçının siyahı daha bir yoruyor kalbimi, söyleyeceklerimi unutuyorum... sahi ne için gelmiştim ben buraya? bakma öyle, bencillik etmedim inan...sadece kaybolmaktı istediğim, bende kaybolayım istedim, sana geldim..bakmayacak mısın yüzüme? bakma zaten, hiç bakılası değil bu aralar; ama ben hasretim buğulu bir çift göze....çok konuşurum konuşulmayacak zamanlarda...hele bana bakıyorsan susmam hiç,kırılana kadar...sen anlat biraz da..niye çağırdı rüzgarın beni buraya?yürümek mi? iyi fikir...ama at şu kalabalıklarını, bulamıyorum seni...şimdi daha iyi..yürüyelim şimdi...adını bilene kadar, güneşi görene, ben yitinceye kadar..

-sahi adın neydi?

-tuğçe...

tatil, ben...

evet, okul bu sene de bitti, her seneki gibi ve ben ilk kez tatile girme havasında bulmadım kendimi...çünkü ne tatilden bir beklentim var ne de tatilimin 'tatil'olması için kimseden bir şeyler umasım...

zor durumdayım..heyecanı bitti mi insanın, nefes almaya takat getiremiyormuş...gülmeyince anlaşılma ihtiyacı daha çok artıyormuş ve bir önceki halden daha da anlaşılmaz hale düşüyormuş..

çok konuştum..çok kendimi, hislerimi, yaşadıklarımı, bana ağır gelenleri anlattım...'neden'lerimi, 'nasıl'larımı....üzüldüğümü anlatırken bile karşımdakini üzdüğümü düşünerek üzüldüm...neyse işte, sonuç hüsran..ne kadar çok söylrsem söyleyeyim, değişmiyor bir şeyler...'a' demezsen mutlu olurum diyorum, senin için ne yapabilirim diyene...uyuyp kalkıyoruz 'a' diyor üstüne basa basa...

vazgeçtim...

dün en yakın arkadaşım Feride'yle kızılayda kitapçılarda dolaşırken bir kitap takıldı gözümüze ki o da benim derdimden muzdarip..... kitap,'olmak istediğiniz kişiden vazgeçin, olduğunuz kişiye sarılın' diye...hmmm..dedim, oldu....

şu ara kendime bakma, kendimle mücadele etme aşamalrındayım..Nevzat Tarhan 'ın Kendinizle Barışık Olmak ve Nurettin Topçu'nun İsyan Ahlakı'nı okuyorum...yalnız kalmayı ve kendimle mutlu olmayı öğrenmeye çalışıyorum..

zorlanıyorum :)