karnım aç! ruhum pek! :)

...aç gezmek insana güzellik katıyor..biliniyordu ama henüz tecrübe edildi..bakışı değişiyor insanın..yürüyüşü, gülümseyişi...şımaramıyorsun bir kere.....aşırılığa kaçamıyorsun...dengede tutuyor sanki....çok konuşup, gülemiyorsun....yeryüzünde böbürlenerek yürümüyorsun...kabulleniyorsun kabullenemeyeceklerini....eyvallah diyorsun gelene, gidene...sevdim bu hali :) önceliğin yemek olmuyor bir süre sonra..hayatının düzeni yemek saatleri olmaktan çıkıyor..ha.. yine saati oluyor yemeğin de ; yemekte ne olduğu önemli olmuyor mesela..ya da yemeğin olmaması...umutla gittiğin bir yerde ummadığın duruma çabuk alışıyorsun..aklındaki plan işlemedi diye sinir krizleri geçirmiyorsun..sanki yemedikçe acziyet , mülayimlik, kulluk iksiri içiriliyor...elinde olmayanları düşünmüyorsun...eksik aramıyorsun....elindekiler çok bile geliyor sana....ekstra bir şeye ihtiyaç duymuyorsun..

şöyle bi okudum da hepsini yaşamışım gibi olmuş :) nerde... arefe ve aleme bilmek demekmiş arapçada...aleme, daha çok yazı yazmayı bilmek, kalem tutmayı bilmek, yemek yemeyi bilmek vb. faaliyetler için kullanılıyormuş.... arefe'deki anlam farklıymış...bildiklerinle bulunduğun bir makam varmış, bir de makamından seyredebildiğin alem..çok etkilemişti beni bu anlam... ordan geldi bu yazı..sadece açlığı yaşadım, açlığın getirilerini seyre daldım.. Allah yaşatsın inşallah...yaşasın az yemek yemek!!!! :):):)